Waar ik direct aan moet denken bij een inclusieve samenleving is dat we nogsteeds, vaak zelfs dagelijks, geconfronteerd worden met stigma en stigmatisering, maar ook zelf stigma is helaas nog niet weg te denken.
Zelf heb ik zeker tijdens mijn opnames, maar zeker ook daarna veel last gehad van het stigma wat er drukt op alles en iedereen die ook maar iets met de psychiatrie te maken heeft. Ik probeer altijd al snel duidelijk te maken, dat je als persoon NIET JE ZIEKTE BENT, maar dat je EEN ZIEKTE HEBT. En dat is heel wat anders, want ook al ben je in behandeling en misschien zelfs wel regelmatig opgenomen, je ook gewoon partner, ouder, kind, vriendin, buren of collega kunt zijn. Je kunt ondanks je beperkingen, groot of klein, vaak heel veel dingen gewoon (nog) wel. En soms zijn dat inderdaad andere zaken dan voordat je ziek werd, maar misschien is het wel ene mooie nieuwe uitdaging en kom je tot de ontdekking dat dit iets is wat misschien veel beter bij je past.
Stigmatisering gebeurd door bijna iedereen, door familie, vrienden, buren, hulpverleners, studiegenoten, collega's enz..
Doordat ik zelf erg tegen stigmatisering aanliep en nog steeds met enige regelmaat, heb ik in 2013/2014 besloten om voor mijn eindscriptie onderzoek te doen naar de mate van stigmatisering binnen de psychiatrie.
Ik heb interviews afgenomen, veel enquêtes laten invullen en veel informatie ingewonnen uit binnen en buitenland. En ondanks het feit dat er zoveel mensen zijn die op wat voor manier dan ook, zelf cliënt of een belangrijke dierbare of naaste die een psychische beperking heeft dus te maken hebben met de psychiatrie, drukt hier nog steeds een stigma op.
Dat is dan ook de reden geweest dat ik vanaf 2014 ieder jaar op 19 september een anti-stigmadag organiseer.
Deze dag organiseer ik voor (ex)clienten, hulpverleners, familie, vrienden. belangrijke andere naasten, buren, politie en lokale overheid.
Zelfs vorig jaar, ten tijde van de Coronacrisis, hebben we een digitale anti stigmadag georganiseerd.
En zolang er nog gestigmatiseerd wordt, zullen we deze dag blijven organiseren.
Psychisch ziek zijn/worden, het kan iedereen overkomen, van bankdirecteur tot putjesschepper, van boer tot minister president, het kan er zomaar ineens zijn. En zijn we dan ineens een ander persoon, en moeten we dan in een hokje geplaatst worden? Mijn antwoord hierop is NEE, je mag er nog steeds zijn, want ook jij bent gewoon UNIEK, met of zonder beperking.