Mijn ervaring is dat men heel vaak en gemakkelijk het woord "HOOP" in de mond neemt. Ik kan me niet veel meer herinneren van mijn hele slechte periode, maar één ding weet ik nog wel, er waren nogal wat mensen in mijn omgeving, die me wisten te vertellen dat ik gewoon "HOOP" moest blijven houden, ook al voelde ik me hartstikke rot. Zou ik dat niet doen, ja dan zou de kans bijzonder klein zijn dat ik er weer bovenop zou komen. Het vervelende was wel dat er niemand was die me kon vertellen hoe ik weer bij mijn "HOOP" kon komen.
Uitspraken als: gewoon doen, niet bang zijn, er gewoon voor gaan, niet achterom kijken maar vooruit, ja daar kon ik niet zoveel mee. Nadat deze opmerkingen werden gedropt, verdwenen de meeste ook snel weer uit beeld, want het overgrote deel vond het maar moeilijk om te gaan met een "Hennie" die het allemaal niet meer zag zitten. Ik was veranderd van een vrolijke, enthousiaste, altijd goedlachse en hardwerkede vrouw, moeder, dochter, vriendin, collega en buurvrouw, naar iemand die het leven niet meer zag zitten.
Ik voelde me buitengesloten en door iedereen in de steek gelaten. En een echte oplossing zag ik ook niet voorbij komen. ik zakte steeds verder af en voor mijn gevoel was ik gevallen in een hele steile diepe put. Mijn man en kinderen hebben van alles gedaan om me te helpen, maar dat is helaas niet gelukt. Zij hadden geen idee hoe, en kregen ook geen enkele hulp aangeboden. Sterker nog, ze moesten er maar mee leren leven, dat ik niet meer de partner en moeder zou worden zoals ik voorheen was. Dat is wat er tegen hen werd gezegd, en daar moesten ze het maar mee doen. Voor twee pubers van 12 en 16 jaar nou net iets wat ze niet wilden horen en waar ze ook helemaal niets mee konden.
Maar opeens was daar iemand die me wel begreep, die als professional maar zeker ook als mens oprecht naar me luisterde en mij vroeg wat ik op dat moment nodig had, en wat hij voor mij zou kunnen betekenen. En deze persoon werd vanaf die dag mijn derde behandelaar.
Ik zat ik een hele diepe steile put met gladde wanden. Alleen had ik daar nooit meer uit kunnen klimmen. Maar al snel was het alsof er een touw naar me toegegooid werd, waaraan ik me vast kon klampen. En mijn 3e behandelaar heeft me stukje bij beetje weer omhoog getrokken. En op het moment dat ik de bovenrand van de put weer te pakken had en op eigen kracht weer over de rand kon kijken, kon ik zelf ook weer een aandeel leveren.
Ik ging er weer een beetje in geloven. Mijn behandelaar en ik hebben ontelbare gesprekken gevoerd en steeds was hoop een belangrijk element in het geheel. Het verschil mijn zijn twee voorgangers was dat hij zich niet boven mij stelde als een arts die veel en lang had geleerd en het allemaal wel wist, maar hij ging lekker naast me zitten en we spraken van mens tot mens, op basis van gelijkwaardigheid. Som stelde ik een vraag, en had hij er niet gelijk een passend antwoord op, maar ook daarin was hij eerlijk, en gaf dan aan daar op een later moment op terug te komen. Ik kreeg weer een beetje vertrouwen in de toekomst, ik kreeg weer een beetje hoop. Hoop die ik al tijden kwijt was en waarvan ik niet had verwacht die ooit op een dag weer terug te vinden. Maar het is me gelukt, stapje voor stapje. We gingen zijn op zoek naar dingen die ik leuk vond.
Op een gegeven moment brak de dag aan, dat ik weer wilde gaan werken, maar niet meer terug mijn oude vak in.
Ik heb altijd een droom gehad om arts te worden in een ontwikkelingsland. Nou leek dat gezien mijn leeftijd niet meer echt realistisch. maar ik wilde wel graag iets doen in de zorg, en wat is er dan mooier dan je eigen ervaring gebruiken en je kennis in te zetten op een professionele manier. Zelf heb ik veel dingen gemist tijdens mijn opnames en behandelingen. Ik denk dan vooral aan iemand die oprecht naar mij luisterde en mij serieus nam, en zich niet beter en meer voelde dan ik omdat hij/zij jaren had gestudeerd en ik niet. Mijn 3e behandelaar heeft me laten inzien, dat er altijd hoop is voor iedereen, maar dat het soms op een heel ander vlak is dan je misschien op voorhand had verwacht/gehoopt. Het samen op zoek gaan naar iets wat je leuk vindt, iets waar je blij van wordt en iets mee gaat doen, dat geeft weer hoop, hoop voor nu en voor de toekomst. En dat is wat ik ook met clienten doe, samen op zoek gaan naar iets wat de ander leuk vindt en wat bij de ander past, het maakt niet uit wat dat is.
Lange tijd had ik geen hoop meer een goede moeder en partner te kunnen zijn, maar niets is minder waar. Mijn man is trots op mij in alles wat ik doe, net als mijn kinderen.
Mijn hoop om ooit kleinkinderen in mijn armen te mogen sluiten had ik al lang voor onmogelijk gehouden. Nu geniet ik iedere week met volle teugen van het oppassen op mijn vier kleinkinderen. Ik was alle hoop kwijt, maar heb het gelukkig weer teruggevonden. Het was een pittige tocht met onderweg de nodige obstakels, maar het is me gelukt en daar ben ik nog iedere dag dankbaar voor. Ik geniet met volle teugen van mijn werk, de clienten en mijn collega's. Ik hoop mijn werk nog vele jaren met veel passie en plezier te mogen doen. En uiteraard hoop ik nog veel langer te mogen genieten van mijn partner, kinderen, kleinkinderen en allen die mij lief en dierbaar zijn.
Hoop doet leven, dat durf ik nu te zeggen, maar ik realiseer me ook heel goed dat dit een tijdlang anders voelde. En het was hard knokken om dit gevoel weer terug te krijgen. Toch wil ik tegen en ieder zeggen:
Ga de zoektocht aan, en heb hoop voor de toekomst, het is het zoeken meer dan waard.
Hennie
