Join the community

Register now

Welkom! Introduceer jezelf hier

Hallo allemaal,

Om elkaar wat beter te leren kennen en te verwelkomen, kun je jezelf hieronder voorstellen. Je kunt bijvoorbeeld delen waar je vandaan komt, waar je van houdt, wat je hier brengt of iets anders wat je graag over jezelf wilt delen met de groep.

Fijn dat je er bent!

Team EnableMe

Comments

  • Hallo allemaal,

    Mijn naam is Anna. Ik ben hier om jullie te begeleiden en jullie vragen over de (Nederlandse) community of het online platform te beantwoorden.

    Wat informatie over mij: Ik studeer in Amsterdam en wandel graag door deze levendige stad. Verder houd ik van lekker eten (lees; 'chocolade') en ben ik een echte hockeyfanaat, waarin ik mij niet laat tegenhouden door het missen van mijn rechterhand. Want zoals ik wel vaker zeg: "Ik heb dan wel een 'handicap', maar ik ben zeker niet beperkt!"

    Veel plezier op het platform en als er iets is kun je mij bereiken via een privéberichtje (DM) of per mail [email protected]

    Ik kijk er naar uit jullie te ontmoeten en samen de community vorm te geven!

  • Hallo allemaal,

    Ik ben Danielle van Hooff, 45 jaar oud.

    Door een te vroeggeboorte heb ik verschillende lichamelijke beperkingen.

    Ik ben maar met 800 gram en 33 centimeter geboren. En na 5 dagen al een zware operatie . Toen woog ik nog maar 710 gram. Niemand had verwacht dat ik zou blijven leven. Maar ik liet de artsen versteld staan en dat doe ik nu nog steeds.

    Door mijn doorzettingsvermogen en positiviteit ben ik gekomen waar ik uiteindelijk wilde. Ik heb zelfs ondanks mijn lichamelijke beperkingen al twee keer de HandbikeBattle in Oostenrijk gereden. Dit is een wedstrijd die georganiseerd wordt door revalidatiecentra in heel Nederland. En er mogen ook individuele deelnemers deelnemen.

    De HandbikeBattle is een wedstrijd in Oostenrijk met een klim op de handbike(een fiets die je voortbeweegt met je armen) de Kaunertalergletscher strasse op. Dit is een berg. De berg heeft een stijgingspercentage van 6% tot 16%. Het is een 20 kilometer lange tocht met een hoogteverschil van bijna 1000 hoogtemeters. Het gaat alleen maar bergop.

    Voor deze wedstrijd zijn heel veel trainingsuren nodig. Op je handbike, in de sportschool en toertochten maken.

    Sinds ik het handbiken ontdekt heb zit ik niet meer zo in de put. En zie ik in dat ik ondanks mijn beperkingen nog heel veel wél kan. En geniet hier van.

    Mijn zelfvertrouwen en het kunnen in mijn lichaam is hierdoor gegroeid.

    Daarom "Denk in mogelijkheden, en niet in onmogelijkheden"

    En heb hierdoor ook veel minder last van mijn beperkingen en vooroordelen.



  • Ben hier gekomen via GIPS Spelen & Leren en was nieuwsgierig naar dit platform.

  • Hallo,

    Ik ben Aletta, 42 jaar en woon met man en 2 kids in Aalsmeer. Ik ben opgegroeid met een lichamelijk gehandicapte vader, en mijn beste vriendinnetje was bijna blind (intussen helemaal blind en nog steeds een goede vriendin).

    Zelf heb ik een longziekte, dus chronisch antibiotica en andere medicijnen, en heb veel benauwde momenten meegemaakt.

    Mijn levenservaring en levensinstelling gebruik ik nu, om beweegprogramma's op maat te maken:

    Op www.onbeperktbeperkt.nl heb ik een online yogaprogramma gemaakt met, en voor blinden en slechtzienden (maar ook toegankelijk voor mensen met volledig zicht ;-)

    En op www.yogaletta.nl heb ik o.a. een stoelyoga pakket staan, waar iedereen aan mee doet. Ik trek in mijn praktijk veel mensen aan met een (of meer) lichamelijke beperkingen, omdat ik daar doorheen kijk.

    In mijn ogen is iedereen al helemaal compleet en perfect zoals die is. En ik ga samen met mijn cliënten op zoek naar ruimte en vrijheid binnen de mogelijkheden. On-beperkt leven dus!

    Graag tref ik hier gelijkgestemden, die ook genieten van wat wel kan, en van hoe het wel kan.... het kan nooit fout zijn, hooguit anders ;-)

    <plaatje: turquoise tekst: 'je werkelijke beperkingen zitten vooral in je hoofd' #bekijkheteensanders, onbeperktbeperkt.nl>

  • Hoi, leuk om anderen hier te ontmoeten. Mijn naam is Dora en ik voel me soms beperkt door mijn psychosociale uitdaging.

    Ik wordt enthousiast van de nieuwe definitie van gezondheid: 'The ability to adapt and self manage in the face of social, physical, and emotional challenges by Machtelt Huber https://www.researchgate.net/publication/51523299_How_should_we_define_health

    of in Nederlands

    Gezondheid als het vermogen zich aan te passen en een eigen regie te voeren, in het licht van de fysieke, emotionele en sociale uitdagingen van het leven.

    Zelf zou ik daar economische uitdaging nog wel aan toe willen voegen maar als ik kijk naar andere landen hebben we het nog niet zo slecht. En ook relativeer ik graag eerst even de psychiatrie in deze tijd, als je de historisch context beluisterd via deze podcast zijn we al ver gekomen; https://publicaties.zonmw.nl/podcast-beweging-in-kwetsbaarheid/een-historisch-perspectief

    Maar ik zie vooral op het gebied van eigen regie nog veel ruimte voor verbetering en daar zet ik me graag voor in!

  • Leuk hier mensen digitaal te ‘ontmoeten’. Het motto van EnableMe dat iedereen wel een beperking heeft en het gaat om waar je potentieel ligt spreekt mij aan. Ik denk dat dit platform kan bijdragen aan herstel en persoonlijke ontwikkeling. Daarom zet ik me graag in als vrijwilliger voor de EnableMe.

  • Ik ben Debra, 25 jaar, en zit sinds 3,5 jaar gedeeltelijk in een rolstoel. Dit komt door complicaties na een heupoperatie die moest worden uitgevoerd vanwege een aangeboren afwijking. Ik kan nog stukjes in huis lopen. Mensen vinden het bijvoorbeeld heel bijzonder als ik in de winkel even op sta om iets te pakken uit eens schap. Door de rolstoel te accepteren is mijn wereld een stuk groter geworden en daarom koester ik de vrijheid die mijn stoel biedt.

    Ik studeer Social Work en woon in een heel gezellig studentenhuis.

    Heb je vragen over studeren en op je zelf wonen met een beperking? Stel ze gerust!

  • Hai, Ik ben Anita, 53 jaar jong en momenteel wonend in Hellendoorn.

    Ik ben opgegroeid als kop-kind. Natuurlijk is dit nog steeds een deel van mij waardoor er veel (zacht uitgedrukt) onhandigheden op mijn pad kwamen. De opleiding SocialWork was helaas even te veel. Nu wel Geweldloze Cummunicatie aan het trainen.

    De reden dat ik mij hier inschrijf is dat ik veelal als hulpverlener via oa Humanitas werk en inmiddels ook voor mijzelf ben gestart.

    Hierin loop ik vaak vast in regels terwijl ik graag overal het gesprek aanga over mogelijkheden. Ik hoop hier meer te kunnen sparren over mogelijkheden. Ik bemerk dat de mensen met wie ik een poosje mee mag lopen dit voor henzelf soms minder gemakkelijk oppakken.

    Alvast bedankt en een fijne dag

  • Ik ben Hennie Montijn, over een aantal weken hoop ik 57 jaar te worden. Ik woon in een prachtig dorp op de Veluwe, samen met mijn man.

    Wij zijn ondertussen al 33 jaar getrouwd, hebben een dochter en een zoon en ondertussen 4 kleinkinderen (2 jongens en 2 meisjes). En dat is echt genieten.

    Ik ben zelf pas in 2004 als cliënt in de psychiatrie terecht gekomen. Voordat ik ziek werd ben ik na mijn Mavo opleiding direct begonnen met werken. Zes dagen per week in winkel met veel cadeauartikelen die door mij persoonlijk werden voorzien van een inscriptie met naam of wanneer het glas betrof iedere gewenste afbeelding.

    Dit heb ik gedaan tot een paar weken voor mijn trouwen in 1988. Na mijn trouwen heb ik in de beginjaren diverse baantjes gehad die ik kon combineren met het moederschap. Concreet betekende dit vaak dat ik in de avonduren werkte en mijn man op de dag.

    Toen we in 1996 om gezondheidsredenen van onze zoon gingen verhuizen naar de Veluwe, gingen we wonen boven het bedrijf waar mijn man ondertussen was aangenomen. En een mooie bijkomstigheid was, ik kon daar ook aan de slag. En dat heb ik gedaan. Om nog sneller bekend te worden in de nieuwe omgeving, ging ik naast het werken ook nog veel vrijwilligerswerk doen. Ik liep wel 10 collectes per jaar, gaf club aan jongeren bij ons uit de gemeente, en zette me in bij het Oranje comité.

    Alles bij elkaar opgeteld, was dit natuurlijk veel teveel, maar ik ging dit steeds maar uit de weg. Ik was er steeds voor de ander, maar verloor mezelf volledig. En zo ging het vlammetje uit op 19 september 2004.

    Ik viel uit, en kon van de ene op de andere dag helemaal NIETS meer.

    En vooral dit laatste werd door mijn directe omgeving en familie (uitgezonderd man en kinderen) niet geloofd. Ik die alles, maar dan ook echt alles altijd oppakte en tot een goed einde bracht zou nu helemaal niets meer kunnen, dat was onmogelijk. En toch was het waar. Dit was dan ook duidelijk een voorbeeld van stigmatisering.

    Mijn eerste twee behandelingen liepen uit op niets, het ging alleen maar slechter met me, maar gelukkig kwam er die derde behandelaar.

    Na heel veel "gesprekstijd" kreeg ik mijn leven wee rop de rit en ben ik mij gaan omscholen tot ervaringsdeskundige. GGz Centraal ( toen nog Symfora) heeft me de kans gegeven mezelf te ontwikkelen tot ervaringsdeskundige. Sinds 2008 ben ik in dienst bij GGz Centraal en heb ik herstel en herstelgericht werken op de kaart mogen zitten. De laatste jaren ben ik ook regelmatig betrokken bij projecten buiten GGz Centraal of in samenwerkingen met GGz Centraal en andere organisaties.

    Met name de jaren 2004 tot en met 2006 waren heel zwaar en ook ik had niet verwacht hier weer uit te komen, er werd me immers iets heel anders voorgeschoteld, en zoals ze zelf zeiden, zij hadden er voor doorgeleerd, dus wisten wel wat er voor mij in het verschiet lag. Maar gelukkig, zij zaten er goed naast.

    Het werd een optelsom van:

    1. een behandelaar die naar me luisterde en in me geloofde
    2. mijn doorzettingsvermogen/empowerment
    3. kansen die ik heb gekregen om me te ontplooien. bij elkaar opgeteld is wat ik nu ben, een ervaringsdeskundige die iedere dag met veel passie en plezier haar werk doet en die er wil zijn om enerzijds clienten te ondersteunen daar waar gewenst, nieuwe ervaringsdeskundige in opleiding ondersteund en afdelingen en teams ondersteund bij het herstelgericht werken. Een enorme uitdaging, maar zo leuk om te doen........
  • Hallo allemaal,

    Mijn naam is Jeroen Mars en ik ben reuze benieuwd naar de EnableMe community.

    Op 5 juni 2018 had ik op mijn 45e pech in de vorm van een hersenbloeding die het leven van mij, mijn vrouw en onze drie kinderen in 1 seconde volledig veranderde. Ik overleefde gelukkig en de afgelopen 3 jaar stond in het teken van revalidatie, eerst in de revalidatiecentra en daarna fysio en arbeidsrevalidatie om weer een plekje in de maatschappij te kunnen vinden. Dat lukt steeds beter ondanks dat de gevolgen van het hersenletsel blijvend zijn.

    Graag deel ik mijn ervaringen als ik denk dat het anderen kan helpen. Verder hoop ik veel te leren van de ervaringen van anderen.

Sign In or Register to comment.